Brakelbos

In de middeleeuwen maakte het Brakelbos deel uit van de uitgestrekte bossengordel op de getuigenheuvels van de Vlaamse Ardennen. Getuigenheuvels zijn versteende zandbanken langs de kustlijn van de Diestiaanzee die twee miljoen jaar geleden Vlaanderen overspoelde.

Na de verwoestingen van de Eerste en Tweede Wereldoorlog werd het Brakelbos hoofdzakelijk met beuk heraangeplant. In dit zure beukenbos is uiteraard ook de hulst van de partij. Net als de oudste beuken zijn sommige partijen hulst ook om en bij de 100 jaar oud.

Met zijn dichte kruin laat de beuk weinig licht door. Gelukkig vormen de wilde hyacint, wilde narcis, bosanemoon en salomonszegel hier elk voorjaar weer een kleurrijke uitzondering op. Gerichte kappingen en dunningen willen meer licht in het bos brengen. Zo kan er zich ook een struik- en kruidlaag ontwikkelen in een gevarieerd, gemengd loofbos met beuk, zomereik, es en esdoorn.

In het Brakelbos vind je nog een plek met blauwe bosbes, ondertussen zeldzaam in de regio. Vroeger vonden deze bessen een smakelijke toepassing in taarten en confituur.

Talrijke bronnen in het bos voeden de visrijke Sassegembeek, die zich in steile ravijntjes en via een aantrekkelijke beekvallei een weg naar de Zwalm baant. In de Sassegembeek vind je beekprik en rivierdonderpad en tot voor kort was deze beek de enige vindplaats van beekforel in de Vlaamse Ardennen.

Door zandwinning van oudsher is de heuveltop Mont de Rhode (Modderodde) volledig afgegraven. De verlaten groeve is nu een ideale plek voor sruikheide, brem en berkenbosjes. Een unieke kans voor boompieper, levendbarende hagedis en hazelworm om zich hier te settelen.

Het Brakelbos is eigendom van het OCMW Oudenaarde (grotendeels) en van het Agentschap voor Natuur en Bos, dat ook voor het beheer instaat.