De duinen in de Duinbossen behoren tot de zogenaamde jonge duinen die na de elfde eeuw door omvangrijke verstuivingen op het strand werden gevormd.
De hier vrij scherpe overgang van hoge duinen naar poldervlakte, ook binnenduinrand genoemd, werd eind 18e eeuw – begin 19e eeuw al beplant met olmen. Die beplantingen moesten voorkomen dat de rijke landbouwgronden in de polders verdwenen onder het landinwaarts stuivend duinzand.
De eerste echte bosaanplantingen in de duinen tussen Wenduine en Bredene dateren van 1838. Er werd toen hoofdzakelijk gewerkt met grove den en loofhout dat als hakhout werd beheerd. Door een combinatie van slechte verzorging, tegenstand van de lokale boeren die er hun dieren lieten grazen en diefstal van het hout bleef er van de beplantingen niet veel meer over. In 1880 werd een tweede poging ondernomen. Hierbij werd hoofdzakelijk loofhout aangeplant. De Eerste Wereldoorlog en de grote droogte van 1921 strooiden deze keer roet in het eten. In 1922 werd het beheer van de staatsduinen toevertrouwd aan het toenmalige bestuur van Waters en Bossen. Er werden nieuwe bebossingen uitgevoerd, aanvankelijk voornamelijk met Zwarte den, later ook met abeel, esdoorn, populier, wilg en andere soorten. Ditmaal hielden de bosaanplantingen stand.
terug