De Lage Moere maakt deel uit van een groot gebied dat tijdens de vroege Middeleeuwen ingepolderd werd. Her en der waren er uitgestrekte rietmoerassen waarin zich veen vormde. In de natuurlijke laagte van de Lage Moere kon het veen aangroeien tot een metersdik pakket dat later als turf ontgonnen werd. Omdat het pakket zich tot ver onder de grondwatertafel uitstrekte, was het zelfs rendabel om ook onder water turf te winnen. Omdat dit vrij lastig was, werd al in de 16e eeuw besloten om het gebied droog te leggen, een ingreep waarmee pas een eeuw later werd gestart. Hiervoor werd in het begin van de 17e eeuw een ringdijk aangelegd, met daarlangs twee windmolens om het water uit het gebied te pompen. Die vormden een zogenaamde molengang die uitwaterde in de Blankenbergse Vaart. Door die drainage verdroogde het restveen en verloor het zijn typische kenmerken. De hoop dat vruchtbare klei na de drooglegging zou vrijkomen, werd echter een tegenvaller, aangezien zich onder het veen geen klei, maar zand bevond. In de loop der jaren ging het oorspronkelijke karakter van de Lage Moere geleidelijk aan verloren: de oude dijk van de droogmakerij werd grotendeels afgegraven, hooilanden maakten plaats voor weilanden en met de ruilverkaveling kort na 1980 werden weilanden en hooilanden omgezet in akkers. De stenen molen bij de Kapellebrug verkeert in vervallen staat. Het is de enige resterende Belgische schepradwindwatermolen. Hij werd in 1811 gebouwd ter vervanging van een van de vroegere houten molens.
terug