In de late middeleeuwen bedroeg de bosoppervlakte van het –toen nog aaneengesloten Sixtusbos- ongeveer 1100 hectare. Dat areaal nam de volgende 200 jaar nog toe: op de kaart van Ferraris van 1780 stond in deze zone zo’n 1500 ha bos ingekleurd. Na die periode startte een ontginningsgolf waarbij steeds meer bos in landbouwgrond werd omgezet.
In de 19e eeuw drukten de families Mazeman de Couthove en van Merris hun stempel op het gebied en bouwden er hun zomerverblijf, namelijk ‘Couthof’ en ‘de Lovie’. Ook de Brusselse baronnen Constant en August Goffinet bezaten heel wat gronden in de streek. De ontbossing nam niettemin stelselmatig toe, met als dieptepunt de Eerste Wereldoorlog. Er sneuvelden onder andere heel wat bomen voor de aanleg van de spoorlijnen naar het front. Rond 1990 was de beboste oppervlakte afgenomen tot 220 hectare, een kaalslag in nauwelijks 200 jaar.
Omstreeks 1980 werden de Canadabossen, het Bardelenbos en het Dozinghembos verkaveld voor de bouw van weekendverblijven. De kavels gingen als zoete broodjes van de hand. In enkele maanden tijd verrezen tientallen stacaravans of zelfs heuse chalets. Een aantal eigenaars kapte bomen en struiken en plantte nieuwe streekvreemde soorten aan. Op de gewestplannen waren de bossen echter ingekleurd als natuurgebied. Een lokale milieugroep, de stad Poperinge en de gemeente Vleteren zetten zich in voor een stedenbouwkundig optreden, waarna de zonevreemde weekendverblijven werden verwijderd.
terug