De Verdronken Weide is al van oorsprong een waterrijk gebied. Een kleine helft van het huidige wachtbekken bestond uit de laaggelegen vallei van de Bollaertbeek. Vanaf de Ieperse voorvestingmuur wordt die waterloop de Ieperlee. Negen eeuwen geleden was de Ieperlee een bevaarbaar riviertje waarop het beroemde Ieperse laken zijn succesroute naar Europa begon. In de Middeleeuwen (1200-1383) was de huidige Verdronken Weide bewoonbaar gebied. De Sint-Michielsparochie ontwikkelde er zich tot een van de vier buitenparochies of ‘voorgeborghten’ nabij de versterkte stad. In deze dicht bevolkte wijk woonden vooral wolverwerkers, leerlooiers, smeden en pottenbakkers die door hun vervuilende activiteiten niet gewenst waren binnen de stadsmuren. De Sint-Michielsparochie werd tijdens het Beleg van Ieper in 1383 (een langdurige belegering van de stad door een leger Gentenaars en Engelsen) vernietigd en nooit meer heropgebouwd. Vanaf het einde van de 14de eeuw werd het gebied bewust als strategisch moerasgebied ingericht. Vanaf 1678 bouwde Vauban, in opdracht van Lodewijk XIV, de middeleeuwse vesting om tot een complex en uitgestrekt militair bolwerk. Voor de zuidelijke vestinggordel maakte hij gebruik van de moerassige vallei van de Bollaertbeek, en hij versterkte de functie ervan als overstroombaar bekken. Zo ontstond ten zuiden en ten zuidwesten van de stadskern een brede moerasbuffer tegen mogelijke belegeraars. Het zuidelijke deel, de ‘Inondation de Messine’ of Verdronken Weide, bleef tot 1992 een laaggelegen grasland dat regelmatig overstroomde. Door de regelmatige overstromingen bleven de resten van de middeleeuwse Sint-Michielsparochie goed bewaard. Archeologisch onderzoek tussen 1993 en 2001 bracht verrassende vondsten aan het licht. Een mooie selectie werd opgesteld in het koetshuis van het Merghelynckmuseum in de Arthur Merghelynckstraat in Ieper (groepsbezoek met gids enkel na afspraak via Streekbezoekerscentrum Ieper, tel 057 23 92 20).
terug