De Elbe (rivier te Duitsland) vormt een vrij scherpe grens tussen een westelijke en een oostelijke populatie. Vogels van beide populaties onderscheiden zich door het volgen van verschillende trekroutes. Elke 10 jaar wordt over het ganse verspreidingsgebied van de witte ooievaar het aantal broedparen geteld. In 1984 werden 135.000 paartjes geteld, in 1994/95 waren dat er 166.000 en in 2004 werd het aantal paren zelfs al geschat op 180.000 – 220.000 paren. Hoopgevend is dat deze toename zowel geconstateerd werd in het westelijk deel van de populatie als in het oostelijk deel. De Westelijke populatie broedt in Europa van Duitsland (ten westen van de Elbe) tot in Spanje en Portugal, en in Noord-Afrika in Marokko, Algerije en Tunesië. Hun aantal wordt momenteel geschat op 33.000 broedparen, waarvan 28.000 in Europa. Samen met de jongen en de niet-broedende vogels schat men dat de westelijke populatie op het einde van het broedseizoen (= in de maand juli) bestaat uit ongeveer 137.500 ooievaars.
Trekvogel en schaarse broedvogel, dit laatste is te danken aan de reïntroductie in de ooievaarsdorpen Het Zwin (Knokke-Heist) en dierenpark Plankendael (Muizen, Mechelen). Van de ruim 40 broedgevallen in Vlaanderen zijn er telkens maar een paar die buiten deze twee gebieden broeden. De jongste jaren is er wel een duidelijke toename als doortrekker in zowel voor- en najaren.
In de Rode lijst (versie 2004) van broedvogels in Vlaanderen (atlas van de Vlaamse broedvogelatlas 2000-2001, IN 2004) staat de ooievaar bij ‘onregelmatige broedvogels’. Hij is dus een zeldzame soort in Vlaanderen.