Wolven passen zich makkelijk aan allerlei omstandigheden aan, en leven in een grote verscheidenheid aan habitats. Zowel op toendra's, steppen en prairies als in dichte bossen komen ze voor, in laagland en in gebergten. Hierdoor hebben ze zich verspreid over de gehele Holarctis, noordwaarts tot voorbij de poolcirkel, en zuidelijk tot Mexico, Zuid-Europa, Noord-India, China ... De wolf was vroeger het roofdier met het grootste natuurlijke verspreidingsgebied. Tegenwoordig gaat deze eer naar de vos.
Europa In Europa is de wolf steeds verder teruggedrongen. In de zestiende eeuw kwamen er nog wolven voor in Engeland, maar hier worden ze al eeuwen niet meer waargenomen. In Nederland en België is de wolf al sinds het begin van de negentiende eeuw verdwenen. Ook in verschillende andere Europese landen was de wolf geheel of vrijwel geheel uitgeroeid. De wolf was nog in redelijke aantallen aanwezig in Noorwegen, Zweden, Finland, Rusland, Polen, en waarschijnlijk ook in Tsjechië, Oostenrijk en alles wat oostelijker en zuidelijker daarvan ligt. Nederland en België Omstreeks 1800 kwamen er in Nederland en België nog heel wat wolven voor. De laatste waarneming van een wolf in Nederland stamt uit 1897 toen een wolf in Heeze, Noord-Brabant werd gesignaleerd. In België blijken de dieren het langst te hebben standgehouden in het uiterste zuiden van het land, in de grensstreek met Frankrijk. Zij verdwijnen ook daar op het einde van de 19de eeuw, na intensieve klopjachten. Inmiddels duiken geregeld verhalen op over waarnemingen, bijvoorbeeld in 2000 in Zeeland en de ‘Waaslandwolf’ in Vlaanderen. Maar deze verhalen zijn nooit bevestigd. Tot onlangs ook in Nederland, zoals nu bij ons, een wolf is gezien. Ruim 100 jaar na hun verdwijning lijkt het er dus op dat de wolf terug is. De kans dat ze in het agrarische landschap zullen overleven, is groot. De kans dat je de dieren ziet is klein.