De laaggelegen delen van de Scheldevallei zijn van nature erg vochtig. Dit open landschap, rijk aan natte graslanden, noemt men meersen of broeken.
Door het vochtige karakter van de meersen was akkerbouw er onmogelijk. Van oudsher waren ze voor de boeren van groot belang voor de hooiwinning. Dat hooi was immers het wintervoer voor hun dieren.
Door de percelen te maaien of te begrazen ontstaan bloemrijke hooi- en graslanden. In de hooilanden broeden weidevogels als de grutto en kievit. De talrijke sloten worden bevolkt door vissen, amfibieën en libellen. In de traditioneel beheerde hooilanden tref je botanische parels aan zoals zwarte zegge, pijptorkruid en ratelaar. Met een beetje geluk ontmoet je een jagende bruine kiekendief.
Deze natte graslanden komen niet onder de invloed van het getij en zijn in Vlaanderen meestal door een dijk van de rivier gescheiden. De waterstanden zijn afhankelijk van neerslag en grondwater en volgen een natuurlijk verloop. Dat betekent lage waterpeilen in de zomer en hoge in de winter.